Sinds ik er ben ‘uitgebonjourd’ leef ik achter gesloten gordijnen. Ik ben dagen achtereen alleen en kan er gelukkig goed tegen. Ben bevriend geraakt met mezelf.
Het is een afspraak met het UWV: 2 sollicitaties per week. Als ik andere mensen spreek, vinden zij dit best wel veel. Ik vind eigenlijk van niet.
Voor het eerst sinds 9 jaar weer stappen gezet in Sollicitatieland. En wat is er veel veranderd! Het internet heeft vrijwel alle andere vormen van solliciteren, zoals in de krant kijken, verdreven. En nu zijn er ook nog de social media pffff, het valt niet mee en je hebt er een fulltime baan bij als sollicitant!
In het begin gaat het nog wel. Je doet wat je doen moet. Brieven schrijven, netwerken, speuren op het internet waar mogelijke kansen liggen, social media, etc. Maar als je maar telkens nee hoort, dan zakt langzaam de moed in de schoenen.
Het was al weer zo’n tien jaar geleden dat ik voor het laatst met een potentiële nieuwe baas om de tafel zat …Het contact kwam tot stand via via. Sinds kort ben ik intensiever aan het netwerken. Deze afspraak was een snel resultaat daarvan. Netwerken loont dus echt!
